Siedzę, piję herbatę i gapię się w tabelę pod tytułem \"склонение имён существительных в единственном и множественном числе". Czuję się skrajnie wypalona. Zero motywacji. Jednak idąc na uniwersytet minęłam się z powołaniem. Ja powinnam pisać scenariusze i reżyserować filmy. Długo myślałam o Akademii Filmowej, ale wybito mi z głowy ten pomysł. Bo nieopłacalny, bo potem pracy nie ma, bo trudno się wybić. Dałam się namówić i porzuciłam marzenia o karierze w dziedzinie filmu. Moja artystyczna (ponoć.) dusza dostaje na tej filologii rosyjskiej takie wciry, że aż mi się płakać chce. Niby lubię uczyć się języków, niby zawód po tym w miarę pewny, bo z językiem łatwiej znaleźć pracę. Jednak nie wyobrażam sobie, żebym miała przez pięć lat męczyć się tam, gdzie nie pasuję. Jestem zbyt postrzelona na prosty i zwykły uniwersytet, gdzie wszyscy mają podobne priorytety.

Chociaż nie wiem. Zobaczę. Może coś się w tej materii zmieni, ale nie omieszkam w czerwcu złożyć papierów na Państwową Wyższą Szkołę Filmową, Telewizyjną i Teatralną im. Leona Schillera w Łodzi. A co mi szkodzi.

A teraz idę zregenerować siły snem, tylko po to, by jutro przekroczyć próg Uniwersytetu Gdańskiego i ponownie umrzeć.